คุณแม่กับทิพ ที่ร้านวังมุข ริมทะเล

       พักร้อน..ไปนอนทะเล มันเป็นโครงการที่ผมอยากจะชวนเพื่อนที่สนิทๆไปเที่ยวบ้านของผมเอง พาไปให้ที่บ้านได้รู้จักนิสัยใจคอ พาไปให้เค้าดูว่าที่ผมผอมลงน่ะ เป็นเพราะพวกนี้นี่แหละ ที่แย่งกินหมด อิอิ (อันนี้คนที่บ้านคงดูออก)

      เที่ยวคราวนี้เดินทางสบายหน่อยเพรามีคุณแม่ขับรถรับส่งตลอด หรือไม่ก็ทิ้งรถไว้ให้เราเอาออกไปกันเอง.. แบบนี้ก็มีเฮ สิ !

        สมาชิกที่ไปคราวนี้คือ สาวฮูลาฮูป (ทิพ) หนุ่มวัยทอง (โน๊ต) นางสาวอึก (ก้อย) คนหลังนี่คือเพื่อนของน้องสาว

        เมนูแรก แม่ของผมพาไปเลี้ยงที่ร้านอาหารที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองชล "ร้านวังมุข" ...เมนูจานเด็ดถูกยกออกมาเสริฟจนเต็มโต๊ะ ไม่ว่าจะเป็น ปลากะพงอบเกลือ ไข่แมงดาเผา และอีกมากมาย จนลืมไปแล้ว
        งานนี้หมดเกลี้ยงสิครับ เพราะที่นี่ยืนยันว่าทั้งสดและถูกปากแน่นอน นายโน๊ตกินจนเกลี้ยง ไข่แมงดาไม่เหลือซักเม็ด สงสัยจะชอบมาก คราวหน้าถ้ามาอีกคงไม่พ้นที่นี่แน่เลย

        พอผมเริ่มอิ่มก็เริ่มแนะนำ(ด้านมืดของ)เพื่อน ให้คุณแม่ได้รู้จัก ก็เลยลองแกล้งให้ทายอายุดู อิอิ แม่นึกว่าลุงโน๊ต อายุ 22 กว่าๆ 555 งานนี้มีฮากันทั้งโต๊ะ
        เฮ้ย ไม่แก่หรอก แค่ดูมีอายุ น่านับถือไง หึหึ

        พอกลับบ้านเราก็อาบน้ำเตรียมนอน ก่อนนอนก็ถ่ายรูปกันก่อน ใครไม่รู้เอาหมามากอด เหมือนจะน่ารักเลยนะ ส่วนอีกคนคงไม่ต้องพูด ดูเอาเองแล้วกัน

        เราตกลงกันว่าให้ทิพนอนบนเตียง (เอ่อ เตียงแข็งแรงครับ ไม่ต้องห่วง) ส่วนผมกะโน๊ตจะนอนข้างล่าง เผอิญแม่เตรียมผ้าห่มไว้ 2 ชุด ก็เลยต้องใช้ด้วยกัน แม่บอกว่าเป็นเพื่อนกันก็ใช้ด้วยกันนั่นแหละ

        ไอ้เรื่องนั้นไม่เท่าไหร่ แต่มันจะเกิดสงครามแย่งชิงผ้าห่มกันน่ะสิ แล้วผมน่ะหรือจะไปขัดขืน เอ๊ยไปแย่งคืนมาได้ โห แรงควายขนาดนั้น.. อา ไม่คุยแล้วนอนกันดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่สายอีก

        ถ้าใครมาบ้านผมตอนปิดเทอมจะรู้ว่า เราจะนอนตื่นเมื่อไหร่ก็ได้ จะไม่มีใครมาปลุก แต่นี่มันบ่ายโมงแล้ว ผมต้องปลุกเพื่อนๆ ซึ่งกว่าพวกมันจะตื่น แทบต้องลงไปปล้ำกัน
        วันนี้น้าพิ้ม(แม่ครัว+แม่บ้าน+แม่พี่เบริดหลังบ้าน) จัดเตรียม เมนูเด็ดของบ้านเราอีกแล้ว นั่นคือเมี่ยงก๋วยเตี๋ยวนี่เอง เมนูนี้จะทำก็ต่อเมื่อสั่งไว้ก่อน คราวนี้ผมก็ไม่พลาด ให้เพื่อนๆได้ทัวร์กินกันอย่างเต็มที่

        หลังจากเมี่ยงก๋วยเตี๋ยวเราก็ตบท้ายด้วย เซเวนเซ่น

  ที่แหลมแท่น คนข้างๆผมคือ ก้อย

        หลังจากนั้นเราก็เอารถออกเที่ยวไปแหลมแท่น เขาสามมุก ชมทิวทัศน์ที่สวยงามที่ชายหาดบางแสน

        เราลงไปถ่ายรูปกัน ทุกครั้งที่ถ่ายรูปทิพกะโน๊ตเป็นต้องอิดออด สะบัดสะบิ้ง เอ้ยไม่ใช่ละ

        ไม่รู้จะอายไปทำไม คนตั้งเยอะแยะ !

        แล้วดูลุงโน๊ตทำท่าสิ.. มาเที่ยวนะครับ ไม่ได้มาฝึกทหาร ไม่ต้องเรียบร้อยมากก็ได้นะ

         พลทหารวริศ..!

       เรานั่งพักที่ริมชายหาด นั่งที่ไหนก็กินที่นั่นตลอดเลย นายโน๊ตกินไข่แมงดาอีกแล้ว ส่วนทิพก็นั่งกินลม-พองลมอยู่ได้ อิอิ

        วันนี้กะจะเล่นทะเลสักหน่อย แต่คลื่นไม่มี เลยอดเลย เซ็งชะมัด เรือกล้วยหอมก็อดเล่น ว้า.. ดีแต่กินกันอย่างเดียวแหละ เชอะ

        คนขายอาหารก็เดินวนไปวนมา เรียกให้ซื้อของพอหันไปดู แทบช๊อค หน้าอย่างกับ อาซิ้มตะกายดาว มากๆ

        เรานั่งเล่นกันจนมืด พระอาทิตย์หายลับขอบฟ้าไป ผมใจหายวาบขึ้นมา เวลาที่มีความสุขนี่ มันช่างผ่านไปเร็วเสียจริงๆ จะมีวิธีไหนบ้างนะที่เก็บความสุขเอาไว้ได้ เวลาทุกข์เราก็จะได้เปิดมันออกดู...
          คงจะมีแต่เพียงความทรงจำกระมัง เพื่อนๆว่ามั้ย

บรรยากาศที่คาราโอเกะ นายโน๊ตกำลังออกลูก เอ๊ยไม่ช่าย ร้องเพลงอยู่

       แล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง เราไปต่อกันที่คาราโอเกะ ต่างคนต่างโชว์ลีลาการร้องเพลงได้อย่างถึงใจ ชนิดที่นักร้องตัวจริงมาฟังแล้วคงต้องก้มลงกราบ ...ขอให้หยุดร้อง...
    ทิพโชว์การร้องเพลงญี่ปุ่น ซึ่งมีผมกะโน๊ตคอยช่วยประสานให้ ส่วนตัวแล้ว ทิพนี่ได้รางวัลมาจากหลายสถาบันมาก ไม่ว่าจะเป็นสถาบันมะเร็ง สถาบันวิจัยพันธุ์ข้าว..อ้าวไม่ใช่หรอ? สงสัยข้อมูลผิด อิอิ

         วันนี้เป็นวันเกิดของคุณแม่ของผม เรา Surprise ด้วยเค้กช๊อคโกแลตน่ากิน ซึ่งเราดับไฟทั้งบ้านแล้วเอาเทียนมาจุดรอบๆระเบียงจนสว่าง งานนี้ได้อิ่มทั้งท้องและอิ่มทั้งบรรยากาศ

        แป๊ปเดียวเค้กก็หายวับไปกับตา โฉมหน้าของสองคนที่เดินวน ตักเค้กกันก็คงหนีไม่พ้นสองคนนี้ สงสัยมีกระเพาะสำรอง ปากก็บอกว่า อูย อิ่มแล้ว แต่มือตักเอาตักเอา กินจนหน้ามันเลย เนี่ยรูปมันฟ้อง--->

        ใครจับตัวได้ส่งมาให้ผม ผมมีรางวัลนำจับ คุณจะได้รับนกเอี้ยงของนายโน๊ต ไปเกาะหลัง..เป็นรางวัล

        ตลอดงานเราก็จะเปิดเพลง ขอโทษนะคะ ตลอด เนื่องจากก้อยเป็นแฟนคลับตัวจริงของ yayaying (ไม่เชื่อก็ดูรูปสิ)

        คืนนั้นผมนอนไม่ค่อยหลับ อาจเป็นเพราะพรุ่งนี้ คงต้องกลับไปเรียน ไปใช้ชีวิตในเมืองที่วุ่นวายอีกครั้ง เวลาแห่งความสุขที่ผมเฝ้าถวิลหา กำลังจะหมดลงอีกครั้ง และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะหวนกลับมาอีก เพื่อน 2 คนที่นอนอยู่ข้างๆผมหลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะได้มาเที่ยวกันแบบนี้อีกรึเปล่า แต่ถึงอย่างไร เราก็จะเก็บสิ่งเหล่านี้ไว้เป็นความทรงจำที่ดี มีช่วงเวลาที่มีความสุขมากและมากๆ จนผมเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันสุขขนาดไหน แต่รู้ว่า จิตใจมันเบิกบาน และสดชื่นตลอด 2 วันที่ผ่านมา

        คนบางคนเฝ้าคอยการกลับมาของความสุข หรือเฝ้าแต่คิดถึงเวลาที่ผ่านมาเหล่านั้น เวลาที่ผ่านมา ทำให้ผมรู้แล้วว่า สิ่งไหนคือความสุข...สำหรับผม

        ผมอาจจะไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำว่า "เพื่อน" และก็รู้ว่า "เพื่อน" ในความหมายของแต่ละคนนั้นคงต่างกันไป

        แต่ดูสิ...  เห็นใช่ไหม  สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ผ่านมา

        ถึงไม่ได้บอกออกไป...      แต่รู้ใช่มะ ว่าจะพูดอะไร..

        รู้สิ...      ก็เรามันเพื่อนกัน      รู้กันอยู่แล้วนี่เนอะ  
 

โอ้วว มันวิเศษมากเลย ใช่ไหมคะ จอร์ช !